قال رسول الله صلی الله علیه و آله : طوبى لِمَن طالَ عُمرُهُ وَ حَسُنَ عَمَلُهُ فَحَسُنَ مُنقَلَبُهُ … [ بحارالأنوار، ج 66، ص 400، ح 95 / آمالی ص 111 ]

 طول عمر نعمتی است از سوی خدای متعال مشروط بر این که با حُسنِ عمل (و کار نیک) همراه باشد. فرصتی برای انسان است تا بتواند فراورده های بیشتری را از ساعات عمر برای زندگیِ جاوید و دائم خود کسب بکند. در دعای شریف مکارم الاخلاق می فرماید : وَ عَمِّرْنِی مَا كَانَ عُمُرِی بِذْلَةً فِی طَاعَتِكَ؛ عمر طولانی ، آن وقت مطلوب است که مبذولِ طاعت الهی باشد… اما اگر بنا باشد که از ساعات عمر ما شیطان استفاده بکند و ما بشویم آلت دستِ شیطان ، این عمر هرچه کوتاه تر باشد بهتر است. نتیجه این حُسن عمل : فَحَسُنَ مُنقَلَبُهُ است . این هم نکته بسیار مهمی است که عملِ ما ، در کیفیتِ زندگی کردنِ ما تاثیر می گذارد در کیفیتِ رفتنِ ما و در آن چیزی که به سمت آن خواهیم رفت. عاقبت بخیری که ما این قدر در باره اش دعا می کنیم و حرف می زنیم ، می شنویم و می گوییم ، این عاقبت بخیری بخش مهمی مربوط است به عمل ما ، که اگر عمل ، عملِ بدی بود دنباله خودش عاقبتِ سوء را می آورد… (بنا بر این) کیفیّتِ رفتن ما از این مرز زندگی و مرگ ، مرز دنیا و آخرت ، کیفیّت رفتنِ ما موکول است به کیفیّت عمل ما ؛ خوب عمل بکنیم ، خوب حرکت خواهیم کرد. بد عمل بکنیم، آن جا عاقبتِ بدی گریبان ما را خواهد گرفت.

[ شرح حدیث از امام خامنه ای مدظلّه العالی در مقدمه درس خارج ، تاریخ 11 / 3 /93]

کلید «بیت المقدس» همیشه نزد حضرت سلیمان ـ علیه السّلام ـ بود و به احدی غیر از خودش اعتماد نمی‌کرد، شبی آن جناب،‌ کلید را برداشته خواست درب را باز کند،‌ از قضا باز نشد از طایفه جن و انس استمداد گرفت، نتیجه‌ای نگرفت. بی‌اندازه غمگین و ناراحت شد و گمان کرد که خداوند او را از بیت المقدس منع فرموده است، در این بین، پیرمردی که به عصای خود تکیه کرده و از رفقاء و هم نشینان حضرت داوود ـ علیه السّلام ـ «پدر حضرت سلیمان» بود به حضور آن حضرت آمده و عرض کرد: چرا غمگین می‌باشی؟ سلیمان نبی علیه السلام فرمود: باز کردن این خانه بر من و بر یاران من از جن و انس مشکل شده است. پیرمرد گفت : آیا تعلیم ندهم به تو کلماتی را که پدرت در حال افسردگی می‌خواند و خداوند رفع غم او می‌کرد؟ سلیمان: بگو ای پیرمرد. پیرمرد به حضرت سلیمان گفت بگو: اللَّهُمَّ بِنُورِكَ اهْتَدَيْتُ، وَبِفَضْلِكَ اسْتَغْنَيْتُ، وَبِكَ أَصْبَحْتُ وَأَمْسَيْتُ ذنوبی بین یدیکَ، اَستغفرکَ و اَتوب اِلَیک یا حنّانُ یا منّانَ. یعنی خداوندا ! به نور تو هدایت شدم، و به فضل تو بی‌نیاز شدم، و به یاری تو صبح و شام کردم، گناهان من نزد تو است، طلب آمرزش از درگاهت می‌کنم و به تو بازگشت می‌نمایم، ای خدای مهربان و منّت گذارنده. حضرت سلیمان این کلمات را خواند، ناگاه درب باز شد.

[پندهای جاویدان ،محمدی اشتهاردی ، ص 168-169 ]