نمره مردم به کالای ایرانی

 نتایج یک نظرسنجی عمومی نشان می‌دهد بیش از ۶۳ درصد مردم در سال جدید آماده حمایت از کالای ایرانی هستند؛ اما این حمایت مشروط به کیفیت خوب و قیمت مناسب کالاها است. در عین حال، بررسی‌ها نشان می‌دهد ۲۵ درصد مردم نیز در هر صورت کالای ایرانی را ترجیح می‌دهند. طبق یافته‌های نظرسنجی درخصوص میزان مصرف تولیدات ملی، بیشترین استقبال از مصرف کالای داخلی به مواد غذایی اختصاص داشته است؛ اما در مقابل مردم به کالاهایی که در گروه لوازم برقی و خانگی قرار می‌گیرند، نمره پایینی داده‌اند. پیشنهاد تحلیلگران اقتصادی برای حل این مشکلات این است که مردم و مصرف‌کنندگان باید ابتدا کالای ایرانی را باور کنند که این امر نیازمند کیفیت و قیمت رقابتی است. حال در سال «حمایت از کالای ایرانی» نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که بیش از نیمی از افکار عمومی آماده حمایت از کالای ایرانی هستند. نکته قابل توجه در نتایج نظرسنجی این است که در مورد میزان مصرف تولیدات ملی، بیشترین استقبال از مصرف کالای داخلی با ۹۱ درصد به مواد غذایی اختصاص داشته است. ارزیابی‌ها نشان می‌دهد که از سال‌های بعد از جنگ بسیاری از شرکت‌های ایرانی در زمینه مواد غذایی فعالیت خود را آغاز کردند. نتیجه این فعالیت‌ها هم منجر به وجود شرکت‌های متنوع غذایی با بسته‌بندی‌ها و کیفیت‌های مختلف در کشور شده است. اما در آن سو طبق یافته‌های به دست آمده، کمترین میزان استقبال از مصرف کالای ایران با ۳۱ درصد به لوازم برقی و خانگی اختصاص داشته است.

خط مقدم جنگ کجاست؟

 دشمن در چند جبهه با ما درگیر است؛ تحریم اقتصادی و جنگ ارزی، فشار علیه برنامه موشکی، ایجاد درگیری نظامی پس از نابودی حکومت تروریست‌های اجاره‌ای در عراق و سوریه، جنگ روانی در فضای مجازی، و سرانجام، ایجاد حالت تعلیق و انتظار درباره اینکه آیا سه هفته دیگر، ترامپ پایبندی ایران به برجام را تایید می‌کند تا اجرای کج دار و مریز آن برای 4 ماه دیگر تمدید شود یا برجام را ملغی اعلام می‌کند؟ میدان جنگ، جای دیگری است. مسئله مهم این نیست که آمریکا در برجام می‌ماند یا خارج می‌شود. آمریکا کی در برجام بوده که حالا بخواهد خارج شود؟! در عین حال 27 ماه است از مزایای یکطرفه آن بهره می‌گیرد. برجام فقط دست و پای دولت را بسته و حریف را جسور ساخته است. امتیازهایی که داده‌ایم یک طرف؛ اتفاق بدتر این است که برخی مدیران را در فضای متوهم «بنشین و هیچ واکنشی نشان‌ نده»، منقبض و منجمد کرده است. یک سؤال مهم همین است: چرا در رویارویی مستقیم با دشمن در جنگ جهانی سوم، توانسته‌ایم کمر او را بشکنیم اما در جنگ ارزی و اقتصادی، همین قدر موفق نبوده‌ایم. تولید موشک دوربرد قدرتمند و نقطه‌زن - با وجود تحریم‌ها- سخت‌تر است یا مثلا تولید خودروی ملی و بستن در واردات؟ چرا نوابغ پارسا و بی‌ادعای حوزه فناوری موشکی در لیست تحریم‌ها و فهرست سیاه سیا و موساد و ام آی سیکس قرار می‌گیرند اما آمریکا و انگلیس، بی‌سر و صدا به فلان مدیر بانکی و نفتی و اقتصادی «تابعیت» می‌دهد؟